مسافر

مرد خوشبخت

mosafer-58 — Sun, 27 Sep 2009 11:46:41 GMT

پادشاهی پس از اينكه بیمار شد گفت:

«نصف قلمرو پادشاهی ام را به کسی می دهم که بتواند مرا معالجه کند».

تمام آدم های دانا دور هم جمع شدند
تا ببیند چطور می شود شاه را معالجه کرد،
اما هیچ یک ندانست.

تنها یکی از مردان دانا گفت :
که فکر می کند می تواند شاه را معالجه کند..
اگر یک آدم خوشبخت را پیدا کنید،
پیراهنش را بردارید
و تن شاه کنید،
شاه معالجه می شود.

شاه پیک هایش را برای پیدا کردن یک آدم خوشبخت فرستاد.
آن ها در سرتاسر مملکت سفر کردند
ولی نتوانستند آدم خوشبختی پیدا کنند.
حتی یک نفر پیدا نشد که کاملا راضی باشد.
آن که ثروت داشت، بیمار بود.
آن که سالم بود در فقر دست و پا می زد،
یا اگر سالم و ثروتمند بود زن و زندگی بدی داشت.
یا اگر فرزندی داشت، فرزندانش بد بودند.
خلاصه هر آدمی چیزی داشت که از آن گله و شکایت کند.

آخرهای یک شب،
پسر شاه از کنار کلبه ای محقر و فقیرانه رد می شد
که شنید یک نفر دارد چیزهایی می گوید.
« شکر خدا که کارم را تمام کرده ام.
سیر و پر غذا خورده ام
و می توانم دراز بکشم
و بخوابم!
چه چیز دیگری می توانم بخواهم؟»

پسر شاه خوشحال شد
و دستور داد که پیراهن مرد را بگیرند
و پیش شاه بیاورند
و به مرد هم هر چقدر بخواهد بدهند.

پیک ها برای بیرون آوردن پیراهن مرد توی کلبه رفتند،
اما مرد خوشبخت آن قدر فقیر بود که پیراهن نداشت!!!.

لئو تولستوی

بر شانه های باد

mosafer-58 — Sun, 19 Jul 2009 07:45:18 GMT

ليلي نام ديگر آزادي

دنيا كه شروع شد زنجير نداشت . خدا دنياي بي زنجير آفريد .

آدم بود كه زنجير را ساخت . شيطان كمكش كرد .

دل زنجير شد . عشق زنجير شد . دنيا بر از زنجير شد وآدمها همه ديوانه زنجيري .

خدا دنياي بي زنجير ميخواست نام دنياي بيزنجير اما بهشت است .

امتحان آدم همينجا بود .دستهاي شيطان از زنجير بر بود .

خدا گفت : زنجيرت را باره كن شايد نام زنجير تو عشق است .

يك نفر زنجير هايش را باره كرد . نامش را مجنون گذاشت اما مجنون نه ديوانه بود ونه

زنجيري . اين نام را شيطان بر او گذاشت. شيطان آدم را در زنجير ميخواست .

ليلي مجنون بي زنجير ميخواست .ليلي ميدانست خدا چه ميخواهد .ليلي كمك كرد

تا مجنون زنجيرش را باره كن .

ليلي زنجير نبود . ليلي نميخواست زنجير باشد .

ليلي ماند : زيرا ليلي نام ديگر آزادي است .

کتاب بر شانه های باد نو شته خانم سارا اخوت در ۱۷۶ صفحه شامل داستانهای کوتاه وآموزنده است

mosafer-58 — Mon, 13 Jul 2009 13:58:18 GMT

یا هو

سلام دوستان تصنیف زیبائی شنیدم از همایون شجریان به نام هوای گریه که امیدوارم ازش خوشتون بیاد البته از شعرش که سروده خانم سیمین بهبهانیه

نه بسته ام به کس دل

نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها رها رها من

ز من هر ان که او شد

چو دل به سینه نزدیک

به من هر ان که نزدیک

از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی

به یاد اشنا من

ستارها نهفتند

در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

روز میلاد

mosafer-58 — Sun, 05 Jul 2009 04:36:18 GMT

براي روز ميلاد تن من،
نمي خوام پيرهن شادي بپوشي

به رسم عادت ديرينه حتي،
برايم جام سرمستي بنوشي

براي روز ميلادم اگر تو،
به فکر هديه اي ارزنده هستي
منو با خود ببر تا اوج خواستن،
بگو با من که با من زنده هستي

که من بي تو نه آغازم نه پايان،
تويي آغاز روز بودن من

نذار پايان اين احساس شيرين
بشه بي تو غم فرسودن من

بشه بي تو غم فرسودن من

نمي خوام از گلهاي سرخ و آبي،

برايم تاج خوشبختي بياري

به ارزشهاي ايثار محبت،
به پايم اشک خوشحالي بباري

بذار از داغي دستهاي تنهات،
بگيره هرم گرم بستر من

بذار با تو بسوزه جسم خستم،
ببيني آتش و خاکستر من

تو اي تنها نياز زنده موندن،
بکش دست نوازش بر سر من
به تن کن پيرهني رنگ محبت،
اگه خواستي بيايي ديدن من

که من بي تو نه آغازم نه پايان،
تويي آغاز روز بودن من

نذار پايان اين احساس شيرين،
بشه بي تو غم فرسودن من

چشمهای تو

mosafer-58 — Wed, 01 Jul 2009 13:49:18 GMT

در تاريكي چشمانت را جستم
در تاريكي چشمهايت را يافتم
و شبم پر ستاره شد.

تو را صدا كردم
در تاريكترين شب ها دلم صدايت كرد
و تو با طنين صدايم به سوي من آمدي.
با دست هايت براي دستهايم آواز خواندي
براي چشم هايم با چشم هايت
براي لب هايم با لبهايت
با تنت براي تنم آواز خواندي
من با چشم‌ها و لب‌هايت
انس گرفتم
با تنت انس گرفتم
چيزي در من فروكش كرد
چيزي در من شكفت
من دوباره در گهواره ي كودكي خويش به خواب رفتم
و لبخند آن زمانيم را
باز يافتم

شاملو

یا حق

mosafer-58 — Wed, 10 Jun 2009 05:53:42 GMT

یا هو

دوستان عزیز ببخشین که مدتی غائب بودم از همه دوستائی که تو این مدت منو شرمنده کردن ونظر دادن متشکرم . . .

ای مهربانتر از من
با من
در دستهای تو
ایا کدام رمز بشارت نهفته بود ؟
کز من دریغ کردی
تنها تویی
مثل پرنده های بهاری در آفتاب
مثل زلال قطره بباران صبحدم
مثل نسیم سرد سحر
مثل سحر آب
آواز مهربانی تو با من
در کوچه باغهای محبت
مثل شکوفه های سپید سیب
ایثار سادگی است
افسوس ایا چه کس تو را
از مهربان شدن با من
مایوس می کند؟

یا حق

احمد زاهدی

mosafer-58 — Thu, 26 Feb 2009 16:38:18 GMT

دیدار

چشم گشودمت و دیدم
دیدی، من‌را که ایستاده‌ام
و تو که
جایی در جغرافیای آغوشِ من جامانده‌ای
حالا که رفته‌ای

آری که تو را بر رحل می‌گذارم
مگرنه دیدار تو عبادت است؟

هرسپیده خورشید، می‌دانی؟
از نگاه من سر می‌زند
حالا که رفته‌ای، همین‌ام بس
که جای خالی تو
در قلبم تنهاست.

باران

mosafer-58 — Wed, 05 Nov 2008 15:49:18 GMT

باران كه می‌بارد

غروب‌ها

شاعرانه‌ترین لحظه‌های یك شاعر

در دورها

اعدام می‌شود

جایی كنار زاغه‌های اطراف شهر

اعدام، در ملاء عام

بی‌جان شاعر، جا می‌ماند كه

از كجا آمده این‌جا این‌همه جان جوان

جوانه زده در پاییزی

كه هر غروب‌اش ناله‌ای دارد

حكایتی: « جا مانده پیكر بی‌جان رفیقی

زیر باران غروب پاییزی

كه دیگر هیچ‌وقت

هیچ‌وقت زیبا نیست.»

باران كه می‌بارد ببین:

به‌یاد بیاور زمان چه‌زود می‌گذرد

و جلادان چه‌زود پیر می‌شوند و می‌پوسند!

در این غروب كه دیگر شاعرانه نیست اما

جان جوان ما همان‌طور جوان می‌ماند، مانده

جوانه زده و پیكر چاك‌ چاك‌اش ریشه‌دوانده

این پاییز می‌گذرد و باز بهار

جوانه‌هایی تازه به‌بار می‌آورد، آورده

غروب‌های دلمرده‌ی پاییز، دیگر گریه نمی‌كنیم...

بر مزار شاعر

امیدوار

ایستاده

و مسرور

باران كه می‌بارد، این‌بار

چترهامان را می‌بندیم

با یاد شاعرانه‌ترین لحظه‌های یك شاعر

كه هر غروب بارانی پاییزی

جا می‌ماند از شعرهای او

در غروبی كه شاعر نیست اما

شاعرانه مانده‌است هنوز

در شعرهای او

« از بزرگی نام و حضور آدمی و خواست آزادی»

چترها را می‌بندیم

تا جلاد بترسد از شعر باران‌های غروب پاییزی

ـ باكی نیست ـ

یار تنهایی بانوی شاعر، یادگار رنج پیروزی

همراه هر قطره، هزار بوسه بر خاك كنیم

فریاد كنیم سرود جاودانمان را:

هر شب ستاره‌ای به زمین می‌كشند

و باز، این آسمان شب‌زده غرق ستاره‌هاست

اسیر بلای عشق

mosafer-58 — Fri, 17 Oct 2008 12:50:18 GMT

یا هو

ما در ره عشق تو اسيران بلاييم
کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم
بر ما نظری کن که درین شهر غریبیم
بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم
زهدی نه که در کنج مناجات نشینیم
وجدی نه که بر گرد خرابات برآییم
نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم
اینجا نه و آنجا نه، چه قومیم و کجاییم؟
حلاج وشانیم که از دار نترسیم
مجنون صفتانیم که در عشق خداییم
ترسیدن ما چونکه هم از بیم بلا بود
اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم
ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست
گر سر برود سر تو با کس نگشاییم
ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است
بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم
دریاب دل شمس خدا مفتخر تبریز
رحم آر که ما سوخته‌ی داغ خداییم

حضرت مولانا

تنهای تنها

mosafer-58 — Sat, 16 Aug 2008 08:27:18 GMT

یا هو

مرا بی يار و غمخوار آفريدند

مرا بيمار بيمار آفريدند

مرا با درد عشق سينه سوزی

از اول بی پرستار آفريدند

مرا دائم قرين رنج كردند

چو گل در سايه خار آفريدند

مرا لبريز محنت خلق کردند

مرا از غصه سرشار آفريدند

مرا در بزم گيتی مات ومبهوت

نه سرمست و نه هوشيار آفريدند

مرا ز آميزش اميد و ياسی

پی يک لحظه ديدار آفريدند

این روزها خیلی دلم تنگه احساس شدید تنهائی میکنم با اینهمه دوست وآشنا وپدر ومادر وخواهر همسر و... ولی هنوزم تنهام هنوزم نتونستم یه همراز یه همسفر کسی که بتونه به اعماق ذهن من روح من ووجود من نفوذ کنه رو پیدا کنم شعر بالا دقیقا وصف حال این روزها وروزهای گذشته منه .... یا حق