یا هو

هرکه سودای تو دارد چه غم از خلق جهانش 

نگران تو چه اندیشه وبیم از دگرانش

آن پی مهر تو گيرد که نگيرد پی خويشش

وآن سر وصل تو دارد که نباشد غم جانش

هر که از يار تحمل نکند، يار مگويش

وان که در عشق ملامت نکشد، مرد مخوانش

چون دل از دست به در شد، مثل کره توسن

نتوان باز گرفتن به همه خلق، عنانش

به جفايی و قفايی نرود عاشق صادق

مژه بر هم نزند گر بزنی تير و سنانش

خفته خاک لحد را که تو ناگه به سر آيی

عجب ار باز نيايد به تن مرده روانش

شرم دارد چمن از قامت و بالای بلندت

که همه عمر نبودست چو تو سرو روانش

گفتم از ورطه عشقت به صبوری به درآيم

باز می‌بينم و دريا نه پديدست کرانش

عهد ما با تو نه عهدی که تغير بپذيرد

بوستانيست که هرگز نزند باد خزانش

چه گنه کردم و ديدی که تعلق ببريدی

بنده بی جرم و خطايی نه صوابست مرانش

نرسد ناله سعدی به کسی در همه عالم

که نه تصديق کند کز سر درديست فغانش

گر فلاطون به حکيمی، سخن عشق بپوشد

عاقبت پرده بر افتد ز سر راز نهانش

یا هو

یا هو

آدمک آخر دنیاست بخند

به خدا مثل تو تنهاست بخند

یا حق