امروز میل زیبائی از دوستم امیر داشتم که دیدم خالی از لطف نیست که شما هم بخونینش :

یادداشتی از طرف خدا

به: شما

تاریخ : امروز

از: خالق

موضوع : خودت

عطف به : زندگی

من خدا هستم.

امروز من همه مشكلاتت را اداره میكنم .

لطفا به خاطر داشته باش كه من به كمك تو نیاز ندارم.

اگر در زندگی وضعیتی برایت پیش آید كه قادر به اداره كردن آن نیستی،

برای رفع كردن آن تلاش نكن .

آنرا در صندوق( برای خدا تا انجام دهد) بگذار .

همه چیز انجام خواهد شد ولی در زمان مورد نظر من ، نه تو .

وقتی كه مطلبی را در صندوق من گذاشتی ،

همواره با اضطراب دنبال(پیگیری) نكن .

در عوض روی تمام چیزهای عالی و شگفت انگیزی كه

الان در زندگی ات وجود دارد تمركز کن .

ناامید نشو ،

شاید یك روز بد در محل كارت داشته باشی :

به مردی فكر كن كه سالهاست بیکار است و شغلی ندارد

ممكنه غصه زودگذر بودن تعطیلات آخر هفته را بخوری :

به زنی فكر كن كه با تنگدستی وحشتناكی روزی دوازده ساعت ، هفت روز هفته را كار میكند تا فقط شكم فرزندانش را سیر كند

وقتی كه روابط تو رو به تیرگی و بدی میگذارد و دچار یاس میشوی :

به انسانی فكر كن كه هرگز طعم دوست داشتن و مورد محبت واقع شدن را نچشیده

وقتی ماشینت خراب میشود و تو مجبوری برای یافتن كمك مایلها پیاده بروی :

به معلولی فكر كن كه دوست دارد یكبار فرصت راه رفتن داشته باشد

ممكنه احساس بیهودگی كنی و فكر كنی كه اصلا برای چی زندگی میكنی

و بپرسی هدف من چیه ؟

شكر گذار باش . در اینجا كسانی هستند كه عمرشان آنقدر كوتاه بوده كه فرصت كافی برای زندگی كردن نداشتند

وقتی متوجه موهات كه تازه خاكستری شده در آینه میشی :

به بیمار سرطانی فكر كن كه آرزو دارد كاش مویی داشت تا به آن رسیدگی كند . . .

یا حق

به خدا کز غم عشقت نگريزم نگريزم
وگر از من طلبی جان نستيزم نستيزم
قدحی دارم بر کف به خدا تا تو نيايی
هله تا روز قيامت نه بنوشم نه بريزم
سحرم روی چو ماهت شب من زلف سياهت
به خدا بی رخ و زلفت نه بخسبم نه بخيزم
ز جلال تو جليلم ز دلال تو دليلم
که من از نسل خليلم که در اين آتش تيزم
بده آن آب ز کوزه که نه عشقی است دوروزه
چو نماز است و چو روزه غم تو واجب و ملزم
به خدا شاخ درختی که ندارد ز تو بختی
اگرش آب دهد يم شود او کنده هيزم
بپر ای دل سوی بالا به پر و قوت مولا
که در آن صدر معلا چو تويی نيست ملازم
همگان وقت بلاها بستايند خدا را
تو شب و روز مهيا چو فلک جازم و حازم
صفت مفخر تبريز نگويم به تمامت
چه کنم رشک نخواهد که من آن غاليه بيزم

یا حق

در جستجوی انصاف
 تا پشت کوه قاف
 سفر کردم
معدوم بود
آنچه گمان کردم
مکتوم مانده است
 اما مروت این گهر نایاب
یالامحاله
 کمیاب
 در هر کتاب
گر چه کتابی نیست
 منسوخ گشته بود
و کاخ عدل
 از جور بانیان ستم کوخ گشته بود
ایمان مگر به معجزه می ماند
ورنه به روی هیچ جز هیچ
 هیچ بنایی را
بنیان نمی توان کرد
این معجزه ست معجزه ایمان
 که ایمان را
با صد هزار ترفند
 ویران نمی توان کرد

شقایق

فریاد سرخ فام بهارانم
 سرکش
 گرهای قلب خک
گیرانده شب چراغ پریشانم
 فریاد سرخ فام بهارانم
برخاسته ز سنگ
 با من مگو ز حادثه می دانم
 آری که دیر نمی مانم
 اما به هر بهار سرودم را
 چون رد خون آهوی مجروح
بر هر ستیغ سهم می افشانم
 آنگاه عطر تلخ جوانم را
 با بال بادهای مهاجم
 تا ذهن دشتهای گمشده می رانم